Το μοντέλο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης που προωθείται και επιβάλλεται διεθνώς υπό την ηγεμονική καθοδήγηση των ΗΠΑ, έχει αντιστρέψει τη σχέση οικονομίας και πολιτικής δημοκρατίας. Η δύναμη που έχουν αποκτήσει οι υπερεθνικές και οι χρηματαγορές έχουν θέσει υπό ομηρία την πολιτική και τις κυβερνήσεις, υποσκάπτουν διαρκώς τους δημοκρατικούς θεσμούς αντιπροσώπευσης, επιβάλλουν όλο και αυταρχικότερα πλαίσια στους πολίτες και επιχειρούν να ενοχοποιήσουν και να ποινικοποιήσουν κάθε συλλογική έκφραση διαμαρτυρίας των συνδικάτων και των κινημάτων. Δυστυχώς, οι κυβερνήσεις συμπορεύτηκαν χωρίς αντίσταση με το νεοφιλελεύθερο ρεύμα προβάλλοντας μάλιστα τη λογική του αναγκαστικού μονόδρομου και υπέσκαψαν έτσι με τη στάση τους την ίδια την αξιοπιστία της πολιτικής. Στην ίδια την Ευρώπη και στη χώρα μας μετά το αποτρόπαιο τρομοκρατικό κτύπημα στις ΗΠΑ, με το πρόσχημα της τρομοκρατίας και της ασφάλειας επιχειρείται μια πρωτοφανής περιστολή των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών κατακτήσεων, που ανατρέπουν εκ βάθρων τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό. Η Attac αγωνίζεται και διεκδικεί την πολιτική ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης, την πολιτική και δημοκρατική διεύθυνση της οικονομίας και την επανάκτηση της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων.

Σήμερα στην Ευρώπη, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο διεξάγεται μια σκληρότατη αντιπαράθεση ανάμεσα στις δυνάμεις του Νεοφιλελευθερισμού και του Αντινεοφιλελευθερισμού. Από τη μια πλευρά βρίσκονται οι Διεθνείς Οργανισμοί, οι εκπρόσωποι των χρηματοπιστωτικών - κερδοσκοπικών κεφαλαίων, οι πολυεθνικές εταιρίες, οι μεγαλομέτοχοι - ιδιοκτήτες και οι συντηρητικές κυβερνήσεις, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκονται τα συνδικάτα, τα κοινωνικά κινήματα, οι εργαζόμενοι πολίτες, οι άνεργοι, οι μετανάστες και η νεολαία. Η Attac - Ελλάδα, όπως και όλες οι οργανώσεις Attac στις υπόλοιπες 39 χώρες του πλανήτη, αποτελεί βασική συνιστώσα του Αντινεοφιλελεύθερου Κινήματος και συντάσσεται σαφώς με τις δυνάμεις που αντιμάχονται όλες τις εκδοχές του Νεοφιλελευθερισμού.

Την τελευταία εικοσαετία, η νεοφιλελεύθερη απορύθμιση με την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία των κερδοσκοπικών - χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων και με τη διόγκωση της χρηματοπιστωτικής σφαίρας απέναντι στη σφαίρα της πραγματικής παραγωγής, προκαλεί νομισματικές αστάθειες, οικονομικές κρίσεις μέχρι και κατάρρευση ολόκληρων συστημάτων, όπως πρόσφατα στην Αργεντινή και παλαιότερα στην Ανατολική Ασία, με ολέθριες κοινωνικές συνέπειες. Ακόμα και μέσα στην Ευρώπη, παρά την καθιέρωση του Ευρώ, δεν υπάρχουν επαρκείς μηχανισμοί προστασίας απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Η Attac επιδιώκει τον έλεγχο και τη ρύθμιση της ανεξέλεγκτης ροής των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ώστε να αποφεύγονται τέτοιου είδους κρίσεις και ως βασικό εργαλείο προωθεί την επιβολή του φόρου Tobin.

Η αύξουσα διεθνώς τάση για επενδύσεις σε άυλες αξίες όπου από το χρήμα παράγεται χρήμα και η υποβάθμιση των επενδύσεων στην πραγματική οικονομία και παραγωγή σε συνδυασμό με τις κρίσεις και την αστάθεια, έχουν ως συνέπεια την όξυνση της ανεργίας, της φτώχειας, των κάθε είδους ανισοτήτων και την περιθωριοποίηση ολόκληρων πληθυσμών. Η Attac υποστηρίζει τη στροφή και την έμφαση στην πραγματική οικονομία, ζήτημα στο οποίο μπορεί επίσης να συμβάλει η επιβολή του φόρου Tobin και ο έλεγχος της ροής των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, καθώς και άλλα μέτρα ελέγχου και διεύθυνσης της οικονομίας που θα συντείνουν σε δικαιότερες αναδιανεμητικές πολιτικές και εξάλειψη των κραυγαλέων ανισοτήτων.

Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο συντελείται σήμερα μια άνευ προηγουμένου αποδόμηση του κοινωνικού κράτους και μια άνευ προηγουμένου εκχώρηση δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών στο ιδιωτικό κέρδος. Η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική ασφάλιση, οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες, η ενέργεια και γενικά ότι μπορεί να αποφέρει κέρδος εκχωρείται στον ιδιωτικό τομέα. Αντίθετα, ό,τι θεωρείται χαμηλής ή μηδενικής κερδοφορίας παραμένει στο δημόσιο, δηλαδή συντηρείται από τους φορολογούμενους πολίτες. Πρόκειται ακριβώς για τη νεοφιλελεύθερη λογική της ιδιωτικοποίησης του κέρδους και της δημοσιοποίησης του κόστους. Η Attac αγωνίζεται για την προάσπιση των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών που μπορούν να εξασφαλίσουν ίση μεταχείριση και ποιοτικές υπηρεσίες στους πολίτες. Η Attac θεωρεί ότι τα δημόσια αγαθά και οι υπηρεσίες δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να υπόκεινται σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Ποιοτικές υπηρεσίες δεν σημαίνει αναγκαστικά ιδιωτικές υπηρεσίες, όπως επιχείρησαν τα τελευταία χρόνια να πείσουν τους πολίτες οι εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού με τη μέθοδο της απαξίωσης των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών.

Η ίδια νεοφιλελεύθερη λογική της ανεξέλεγκτης μεγιστοποίησης του κέρδους ευθύνεται για τις κακώσεις και τις καταστροφές - συχνά ανεπανόρθωτες - του αστικού και του φυσικού περιβάλλοντος, καθώς και για την εξάντληση των φυσικών πόρων και την εισαγωγή των μεταλλαγμένων οργανισμών στην τροφική αλυσίδα υπό το σαθρό πρόσχημα της ανάπτυξης και της διατροφικής ασφάλειας των φτωχών χωρών. Η ιδιωτική λογική και οι εκφραστές της αδιαφορούν για τις περιβαλλοντικές καταστροφές, την υπερθέρμανση του πλανήτη, την εξάντληση και τη μόλυνση της γης, του αέρα, των υδάτων και την ακαταλληλότητα των τροφίμων. Αδιαφορούν για την ίδια την εξαφάνιση του πλανήτη και των ανθρώπινων όντων. Η στάση των ΗΠΑ, που αρνήθηκαν να προσυπογράψουν το συμβολικής ουσιαστικά αξίας πρωτόκολλο του Κιότο, είναι χαρακτηριστική. H Attac συμπαρατάσσεται με όλους όσους υπερασπίζονται το περιβάλλον, τους φυσικούς πόρους και το δικαίωμα στη διατροφική κυριαρχία, επειδή τα θεωρεί κοινά αγαθά τα οποία δεν είναι δυνατό να αποτελούν εμπορεύματα. Η γενικευμένη εμπορευματοποίηση αποτελεί μέγιστη απειλή για τον πλανήτη.

Η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αποτελούν τους νευραλγικούς διεθνείς θεσμούς από όπου εκπορεύονται οι νεοφιλελεύθερες ιδεολογικές, οικονομικές και πολιτικές συνταγές. Παρουσιάζονται ως απρόσωπες και ανεξάρτητες πολιτικές και κοινωνικές οντότητες που υποδεικνύουν αυτό που πρέπει να εφαρμοστεί με αδήριτη αναγκαιότητα φυσικού νόμου. Οι πολίτες πολύ λίγα γνωρίζουν για τη δομή και τη λειτουργία τους. Και όμως εκεί λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις που αφορούν την ποιότητα του παρόντος και του μέλλοντός τους και τις οποίες υλοποιούν μετά οι κυβερνήσεις. Οι διεθνείς αυτοί οργανισμοί δεν είναι καθόλου απρόσωποι και ανεξάρτητοι. Συναπαρτίζονται από εκπροσώπους εθνικών κυβερνήσεων οι οποίες έτσι συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων και κατόπιν τις παρουσιάζουν ως πολιτικές ανεξάρτητες από τη θέλησή τους. Η Attac απαιτεί πλήρη διαφάνεια και πληροφόρηση των πολιτών για το τι και το πώς αποφασίζεται στους διεθνείς οργανισμούς, αγωνίζεται για τη ριζική μεταρρύθμισή τους ή και την κατάργηση και αντικατάστασή τους από διεθνείς θεσμούς που θα λειτουργούν με κοινωνικά και οικολογικά κριτήρια.

Την τελευταία εικοσαετία το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών έχει διευρυνθεί επικίνδυνα. Η υπερχρέωση των φτωχών χωρών καθιστά πλέον ανέφικτη την αποπληρωμή του χρέους τους και μονιμοποιεί την ασύμμετρη ανάπτυξη του πλανήτη όπου το 1/5 της ανθρωπότητας ζει σε βάρος των υπολοίπων 4/5. Παρά το γεγονός ότι οι φτωχές χώρες έχουν καταβάλλει στο πολλαπλάσιο τα ποσά των δανείων τους, οι επαχθείς όροι δανεισμού και ο πολιτικός έλεγχος που υφίστανται ως προς την �ορθότητα� των ασκούμενων πολιτικών, σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές του Δ.Ν.Τ και της Π.Τ, καθιστούν αδύνατη την ουσιαστική τους ανάπτυξη σύμφωνα με την ιστορία τους, τις παραδόσεις τους και τις δυνατότητές τους σε ανθρώπινους και φυσικούς πόρους. Η φτώχεια, η εξαθλίωση ανθρώπινων υπάρξεων και ο αναγκαστικός δρόμος της μετανάστευσης είναι μόνο μερικές από τις άμεσες συνέπειες αυτής της ασυμμετρίας. Η Attac διεκδικεί τη δίκαιη ρύθμιση ή και την παραγραφή του χρέους των φτωχών χωρών και τη μεταφορά ουσιαστικών πόρων από τον αναπτυγμένο Βορρά, ως τη μόνη δυνατότητα εξόδου των φτωχών χωρών από την εξαθλίωση και την αξιοποίηση των ενδογενών δυνατοτήτων τους. Μια τέτοια πολιτική σε συνδυασμό με δίκαιες ρυθμίσεις στο διεθνές εμπόριο μπορεί να συμβάλει ώστε να αμβλυνθούν και να εξαλειφθούν οι εκρηκτικές και επικίνδυνες διεθνείς ανισότητες.

Την τελευταία εικοσαετία, τα δομικά στοιχεία του ιδεολογήματος �απελευθέρωση - ιδιωτικοποίηση - παραγωγικότητα - ανάπτυξη - απασχόληση - ευημερία� αποδείχτηκε ότι δεν έχουν γραμμική και αιτιώδη σχέση μεταξύ τους. Τα οφέλη από την παραγωγικότητα και την ανάπτυξη δεν κατανέμονται δίκαια στις διαφορετικές κατηγορίες των πολιτών διεθνώς. Αδιάψευστοι μάρτυρες η όξυνση της εξαθλίωσης, της φτώχειας, της ανεργίας, των κάθε είδους ανισοτήτων και η αδιαφορία για το περιβάλλον. Η απορύθμιση των αγορών, η ελαστικοποίηση της εργασίας και των εργαζομένων, η αποδιάρθρωση της κοινωνικής ασφάλισης, η υποταγή της πολιτικής στις ανάγκες της οικονομίας και η αποδόμηση γενικότερα του κοινωνικού κράτους εκεί όπου υπήρχε, επιτείνουν τα φαινόμενα της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Attac με τις προτάσεις της και τη δράση της θέλει να συμβάλει στο ρεύμα εναλλακτικής οικονομικής σκέψης που αναπτύσσεται διεθνώς και επιδιώκει τη διαμόρφωση μιας θεωρίας και πρακτικής που θέτει την οικονομία στην υπηρεσία του ανθρώπου σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο πλέον επίπεδο, με έμφαση σε πολιτικές αναδιανομής, με υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών, με κοινωνικές και οικολογικές προτεραιότητες.

Η διεύρυνση των κάθε είδους ανισοτήτων και η απόπειρα ελέγχου ενεργειακών πηγών και στρατηγικών περιοχών του σημερινού κόσμου που επιχειρείται στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης υπό την ηγεμονική καθοδήγηση των ΗΠΑ, εντείνει τις εστίες κρίσης ανά τον πλανήτη και αυξάνει τις περιφερειακές συγκρούσεις. Από την άλλη, η επανεμφάνιση με διαφορετικούς όρους της τρομοκρατίας καθιστά οξύτατο το πρόβλημα της συλλογικής ασφάλειας. Η Attac θεωρεί ότι πόλεμος και τρομοκρατία αποτελούν αλληλένδετα φαινόμενα. Ο πόλεμος και η τρομοκρατία - με την ταυτόχρονη περιφρόνηση κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου και την υποβάθμιση του ρόλου του ΟΗΕ - εδράζεται ακριβώς στην τάση για ανεξέλεγκτη και με στρατιωτικά πλέον μέσα κυριαρχία της μοναδικής και ενιαίας σκέψης και στα υλικά της αποτελέσματα. Ο φανατισμός της τρομοκρατίας βρίσκει τις ρίζες του στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην εξάρτηση, στον κοινωνικό αποκλεισμό και στην απελπισία των λαών και των ανθρώπων. Η λύση στα προβλήματα της συλλογικής ασφάλειας δεν είναι η ενοχοποίηση και η ποινικοποίηση των αντινεοφιλελεύθερων κοινωνικών κινημάτων που επιχειρείται στην Ευρώπη και διεθνώς με το πρόσχημα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Η Attac καταδικάζει απερίφραστα και τον πόλεμο και την τρομοκρατία ως μεθόδους επίλυσης των διαφορών και υποστηρίζει την άμεση κατάπαυση των θερμών συγκρούσεων σε κάθε γωνιά του πλανήτη και την έναρξη ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Η Attac θεωρεί ότι είναι άμεσα αναγκαία μια νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική δομή στην οικονομία, στην κοινωνική οργάνωση και στις διεθνείς σχέσεις. Αυτή η νέα αρχιτεκτονική δομή οφείλει να συμβάλει στην αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου στον παγκόσμιο πληθυσμό αμβλύνοντας τις ανισότητες, διευρύνοντας τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και προωθώντας τη διαφάνεια και τη συμμετοχή των πολιτών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Η Attac επιδιώκει μια Ευρώπη πολιτικά ενοποιημένη, με δημοκρατικούς θεσμούς, με κοινωνικές και οικολογικές προτεραιότητες και με κοινή ειρηνική εξωτερική πολιτική που θα αποτελεί αντίρροπη δύναμη και παράγοντα διεθνούς ισορροπίας απέναντι στον επιθετικό νεοφιλελευθερισμό των ΗΠΑ.