Γεννήθηκε πριν από 41 χρόνια από πατέρα ισπανό δημοσιογράφο, συγγραφέα, μουσικό και αριστερό και μητέρα γαλλίδα βασκικής καταγωγής. Μεγάλωσε στα εργατικά παρισινά προάστια Boulogne-Billancourt και Sθvres, ανάμεσα στους φίλους του, γιους πορτογάλων και αρμένιων μεταναστών, εργατών στην κοντινή βιομηχανία Renault οι περισσότεροι, όλοι τους τρελοί για το ποδόσφαιρο.

Οι πρώτες μουσικές αναφορές ήταν στην μεριά του rock'n'roll εκδοχή 1950 - Chuck Berry, Gene Vincent - με λοξές ματιές στις ισπανικές του ρίζες και με έντονες επιρροές από τους Clash. Στα 24 του χρόνια, σε μια εποχή άνθησης της εναλλακτικής μουσικής σκηνής στην Γαλλία, αρχίζει τη δική του μουσική περιπλάνηση πρωτοστατώντας στην δημιουργία των Hot Pants, γκρουπ rock με κάποιες δόσεις rhythm'n'blues με παράλληλη συμμετοχή στους πιο γνωστούς Los Carayos. Απευθύνονται σε ένα ανήσυχο και πολυποίκιλο κοινό, διψασμένο για καινούργια ακούσματα, σε μπαρ, εγκαταλελειμμένες βιομηχανίες, συνοικιακά πολιτιστικά κέντρα και κατειλημμένα σπίτια. Τα μέσα πενιχρά, οι δημοσιογράφοι ανύπαρκτοι, το κοινό συχνά δεν ξεπερνά τις λίγες δεκάδες άτομα. Η ατμόσφαιρα έχει κάτι από περιθώριο, αλητεία αλλά και αλληλεγγύη, γενναιοδωρία, ολοκληρωτικό δόσιμο και αυτή την μυστήρια ενέργεια που αναδύεται ακόμα και σήμερα στις συναυλίες του Manu Chao.

Σημείο καμπής είναι η δημιουργία, γύρω από τον Manu Chao, των Mano Negra, ιστορικό γκρουπ της ανεξάρτητης γαλλικής μουσικής σκηνής, διασταύρωση latino-rock-reggae-raο που λειτουργούσε σαν αναρχική κοινότητα και εργαστήριο συλλογικότητας το οποίο όφειλε να εξασφαλίσει ελεύθερη έκφραση της κάθε προσωπικής ευαισθησίας!

Μετά τον οδυνηρό αποχωρισμό ο Manu παίρνει τους δρόμους σε μια μοναχική πορεία ενδοσκόπησης και αναζήτησης. Δυο χρόνια στην Μαδρίτη όπου συγκεντρώνει πολλούς μουσικούς και δημιουργεί το Radio Bemba. Πολλά ταξίδια σε Ισπανία, Αφρική, Βραζιλία, Μεξικό, Αργεντινή. Συνεργασίες με τοπικά γκρουπ - Tijuanano, Skank, Todos Tus Muertos ..., μοναχικές δημιουργίες, συνεργασίες και άλλα ακούσματα, εγγραφές μουσικών σε κάθε μέρος πρόσκαιρης διαμονής, πειραματισμοί.

Είναι αυτή η κουλτούρα του δρόμου και των μπαρ που οδηγεί στην κυκλοφορία το 98 μιας συλλογής πολύ προσωπικής και λίγο λυπημένης, του Clandestino. Δίσκος ηχητικών και μουσικών πειραματισμών βασισμένων στα ακούσματα της περιπλάνησης, φτιαγμένος με την βοήθεια ενός μικρού κινητού στούντιο εγγραφής. Ρυθμοί latino, μακριά από το rock των Mano Negra, διάθεση απογοήτευσης και απαισιοδοξίας: Solo, voy con mi pena (μόνος φεύγω με τον πόνο μου), Malegria (κάτι σαν �άσχημη χαρά�), Je ne t'aime plus ...Χωρίς καμία προβολή ο δίσκος βρίσκει σιγά-σιγά τον δρόμο για το κοινό και στα τέλη του 98 είναι ήδη μια τεράστια επιτυχία. Μέχρι σήμερα έχει πουληθεί σε περίπου τρία εκατομμύρια αντίτυπα.

Παρά την τεράστια δισκογραφική του επιτυχία ο Manu Chao δεν άλλαξε τις συνήθειες του. Προερχόμενος από την Ισπανία και πριν φύγει για το επόμενο ταξίδι στη Λατινική Αμερική, συχνάζει στα λαϊκά καφέ-μπαρ του Παρισιού, στα λεγόμενα �δύσκολα� προάστια της μετανάστευσης. Σε κάθε μέρος που πηγαίνει γίνεται γρήγορα ένα άνθρωπος της διπλανής συνοικίας: �πίστεψε με, γίνεται χωρίς προσπάθεια, διασκεδάζεις περισσότερο στα μπαρ αυτά παρά στις στημένες γιορτές στο Beverly Hills. Τώρα μπορώ να κρίνω, τα ξέρω και τα δύο�. Εκεί βρίσκει την έμπνευσή του: �καμιά φορά παίζω στους δρόμους της Βαρκελώνης - μου αρέσει να κάνω πρόβες στον δρόμο - και οι άνθρωποι μου λένε: παίζεις όμορφα, σαν τον Manu Chao...�.

Ο Manu Chao έχει γίνει ο τροβαδούρος των εκδηλώσεων για μια άλλη παγκοσμιοποίηση. Στην Πράγα τον Σεπτέμβρη του 2000, στο Μεξικό την ίδια χρονιά 150000 άτομα παρακολούθησαν την δωρεάν συναυλία του, στη Γένοβα το 2001. Είναι υπέρ του φόρου Τόμπιν και μέλος του ATTAC. Αποποιείται ωστόσο τον τίτλο του υποψήφιου στην θέση του Josι Bové της μουσικής: �Οι άνθρωποι μου ζητάνε συνέχεια πολιτικές απαντήσεις. Τους απαντώ ότι είμαι σαν και εσάς, χαμένος στον αιώνα μας, ψάχνοντας πάντα τον 'τάφο του Don Quichotte'. Βλέπω εδώ και εκεί μικρές αναλαμπές, εξάρσεις πυρετού, μέρη που αντιστέκονται όπως στο Chi apas...Τα αναφέρω, τα τραγουδάω, λίγο, δεν πρέπει από την άλλη να υπερβάλω... Όταν κάποιος με ρωτάει πως κάνουμε την επανάσταση του απαντάω: άρχισε βάζοντας τάξη γύρω σου...αντιμετώπισε με καχυποψία τα μεγάλα λόγια που τελειώνουν άσχημα, άρχισε κάνοντας την επανάσταση στη συνοικία σου με συγκεκριμένες δράσεις που μπορείς να υλοποιήσεις �. Δεν είναι πολύ άνετος με τα λόγια, δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς μανιφέστα στα τραγούδια του. Η στράτευσή του περνάει λιγότερο από τα λόγια και περισσότερο από τις πράξεις, όπως φαίνεται και στις περιοδείες του στην Λατινική Αμερική όπου σε κάθε πόλη εντόπισε ένα κίνημα, ένα αγώνα, μια πρωτότυπη τοπική εμπειρία και διάλεξε τα μέρη αυτά για τις συνεντεύξεις τύπου που έδωσε.

• LE TROUBADOUR DES ANTICAPITALISTES, http://www.monde-diplomatique.fr/2001/06/MOREIRA/15324
• http://www.manuchao.net